...
Sasilik kotu bir seydir. Universitede sasi bir hocamiz vardi. Bir gun sinifin yarisina dogru bakarak “Sen, sekulerlesmenin sekulerlesmesi ne demek biliyor musun?” demisti. Cumlenin virgulden onceki kismiyla bogusmakta oldugumuzdan sorunun ne oldugunu bile anlamamistik.

“Sen? “

Nasil yani? 300 kisiyiz ve bu lafi uzerine alinmak istemeyen, yanlis alinma ihtimaliyle hocaya ve sinifa rezil olmaktan korkan, ama o dersi gecmek zorunda olan 150 kisi bu gerilimin etkisiyle nefesi kesilmis olarak bekliyor. Salgiladiklari adrenaliden dolayi da buna daha fazla devam edebilecek durumda degiller. 150 kisilik bir cemaat bir anda “Biri bu “sen”i uzerine alinsin” diye dualar etmeye, adaklar adamaya baslamisti. Kimileri ikinci bir “sen” durumunda kendini kurtarabilmek icin mumkun oldugu kadar cam kenarina yada koridora dogru egiliyor, kimileri ise boyunun siranin uzerine cikmaya yetmedigini ispata calisiyor gibiydi.

Neyse ki sinifin diger kosesinden bir gerizekali “Hocam bence... “ ile baslayan, ve kulaklarindan zeka fiskiran birilerinin aklina “Hocam ara vermeyecek miyiz?” cumlesinin gelmesine yetecek kadar uzun bir cumle kurmustu da o dersten yirtmistik.

Ama zeka bu defa benim yanimda degildi.

- Pesin aliyoruz.

Dur. Dusun. Pesin. Para. Para! Ah evet, para... Neyse... Ama, ama, ama! Ama ben son parami taksiciye verdim! Galatasaray Lisesi’nin karsisindaki Yapi Kredi’ye gidip para cekip geri gelmem belki 3 dakikami alir. Ama bunu kesin farkederler.

- Ah evet, tabii. Surdan alin. Aaaa... Ya ben para cekmeyi unutmusum. Of yaaa. Iyice salaklastim son zamanlarda. Her gun itiraf okumaktan... (Plink!)

...ve Tanri saf degistirir...